Bardzo dobry obraz stosunku społeczeństwa polskiego do ludności żydowskiej w czasach okupacji widać we wspomnieniach Władysława Szpilmana, które zapisał  w książce pod tytułem „Pianista”. W 1939 roku, kiedy Niemcy napadli na Polskę Szpilman miał 28 lat. Był on pianistą, człowiekiem ogólnie rozpoznawalnym, prowadził audycje w radio. Mieszkał w Warszawie z całą swoją rodziną. Był bardzo przywiązany do członków swojej rodziny i troszczył się o nią. Kiedy Niemcy wtargnęli do Warszawy sytuacja Żydów zaczęła się coraz bardziej pogarszać. Represje wobec ludności żydowskiej stale się powiększały. Kiedy Żydów zaczęto przesiedlać do specjalnie utworzonych gett ich życie stało się niezwykle ciężkie. Getta były przeludnione, panował tam głód, skrajne ubóstwo i choroby. Szpilman wspomina o tym jak Polacy narażając swoje życie przerzucali przez mury getta paczki i worki z pomocą dla najbiedniejszych Żydów. Tytułowy pianista przetrwanie wojny zawdzięcza w dużej mierze właśnie Polakom, którzy ukrywali go w swoich mieszkaniach. Niejaka pani Lewicka, u której Szpilman się ukrywał traktowała go nawet jak syna. Jednak nie wszyscy Polacy prezentowali taką postawę wobec Żydów. Szpilman wspomina o tym jak jeden z Polaków, Szałas oszukiwał go a na rzekomej pomocy czerpał korzyści materialne dla siebie.